مقتدر عباسى ، كه سال 295 هجرى زمام خلافت را در دست گرفت ، مىگويد : در كوفه ، مردى از طالبيين به قتل رسيد كه نسبش براى من ثابت نشده است . او در جنگى كشته شد كه بين عباسيان و طالبيين ، به‌سبب مسجدى كه ابوالحسن على بن ابراهيم علوى در مركز مسجد جامع بنا كرده بود ، درگرفت ؛ مكانى كه اميرمؤمنان على ( ع ) در آنجا براى قضاوت مىنشست . عباسيان اين مسئله را انكار كردند . در نتيجه ، آن را تخريب نمودند و به‌سمت قبر اميرمؤمنان ( ع ) هجوم بردند و با هدف دست بردن به ديوار آن ، اطرافش پراكنده شدند . طالبيين به‌سمت آنان حمله بردند و با آنان جنگيدند . در نتيجه اين درگيرى ، يك نفر از عباسىها و يك مرد از طالبيين كشته شد . اين روايت از اهميت بسيارى برخوردار است ؛ چراكه ازاين‌روايت اين‌گونه برداشت مىگردد كه ضريح اميرمؤمنان ( ع ) نزد طالبيين و ديگران ، قبل از سال 295 هجرى كه در آن سال با مقتدر بيعت شد ، وجود داشته و معروف بوده است . بنابراين ابوالفرج اصفهانى اين روايات را بررسى نكرده است و بدون موضع‌گيرى در مقابل مشاهده اين روايات و تفسير آنها ، به روايت آنها اقدام نموده است . گويا او هنگام ذكر يك روايت ، به روايت ديگرى كه در همان صفحه از كتابش يا صفحات ديگرى كه قبل از آن صفحه آورده است ، فكر نمىكرده است . با وجود اينكه او خودش را به سخن گفتن از ضريح مطهر امامى مكلف نكرده است كه بدون تحقيق يا بررسى آن ، به‌صورت گذرا به آن اشاره نموده است ؛ درحالىكه درباره مطالب جانبى كه هيچ اهميتى ندارند ، بسيار به‌تفصيل سخن گفته است .